ناتوانی پاسخ دهنده در بیان جواب

ناتوانی پاسخ دهنده در بیان جواب

سوالاتی همچون ” چرا آن ماشین را خریداری کردید؟” یا ” چرا تصمیم به خرید از اینجا گرفتید؟” همیشه قابل پاسخگویی از سوی پاسخ دهنده نیستند. اگر کمی با دقت بیاندیشیم، همه ما می توانیم زمان هایی را به یادآوریم که خریدهایی کرده ایم که خود نیز انگیزه های خودمان را برای آنها نمی دانستیم.  همچنین به یاد لحظاتی بیافتیم که ما چیزی را به دلیلی غیر از آنچه مورد قبولمان بوده خریداری کرده ایم.

ما خیلی چیزها را بر حسب عادت، بی دلیل و عبث یا اصلا به دلایل دیگری که هوشیارانه نسبت به آنها آگاهی نداریم می خریم. در عین حال وقتی از ما سوال می شود که چرا یک کالا یا مارک مشخص را می خریم احتمال دارد که بیشتر دلایل ساختگی را بیان کنیم تا دلایل واقعی. پژوهشگری که این دلایل ساختگی را می پذیرد در واقع در حال کار کردن با خطای سنجش فراوانی است. یک روش برای غلبه بر ناتوانی پاسخ دهنده در بیان جواب به سوالات خاص شامل فنون فرافکن می گردد.

تمایل پاسخگو به جواب دقیق

به فرض آنکه پاسخگو بتواند سوال را جواب بدهد، ما همچنان باید این احتمال را که به آن جواب “دهد” ارزیابی کنیم. امتناع در پاسخگویی به سوال ممکن است یکی از سه شکل زیر را بخود بگیرد. اول آنکه پاسخگو ممکن است از جواب دادن به سوال یا سوالات بخصوصی که ناراحت کننده، ولی در عین حال تکمیل کننده ی باقیمانده ی پرسشنامه اند امتناع ورزد. این را بی پاسخی سوال می نامیم.

اثر دیگر یک سوال نابجا ( البته از نقطه نظر فرد پاسخ دهنده) امتناع از تکمیل باقیمانده پرسشنامه است. در زمینه های پستی، این مسئله عموما نتیجه اش برنگرداندن پرسشنامه است. در مصاحبه های تلفنی ممکن است طرف گوشی تلفن را بگذارد.

روش سوم “امتناع” از جواب دادن به یک سوال تحریف می باشد. یعنی عمدا یک جواب بی ربط دادن. بنابراین پاسخگو ممکن است با دادن اطلاعات قابل قبول اما ناصحیح، از پاسخگویی به سوال طفره برود. برخورد با این نوع امتناع از موارد قبلی دشوارتر است زیرا شناسایی آن دشوار می باشد.

چرا باید پاسخگو از جوابگویی صحیح به یک یا چند سوال طفره برود؟ حداقل سه دلیل وجود دارد:

  1. ماهیت شخصی و خصوصی داشتن
  2. معذب کننده بودن
  3. بازتابی از منزلت را ایجاد نماید.

منبع: کتاب تحقیق بازاریابی، سنجش و روش (جلد اول)

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.